C10079-9A

Labanang Asyano sa Asyano: Vietnam Aid Law


220px-Ferdinand_Marcos_at_the_White_House

Bago pa man maiproklama si Marcos noong 1965, nilabanan na n’ya kaagad ang ideyang magpadala ng isang batalyon ng sundalo sa Vietnam War kung saan sangkot ang makapangyarihang bansa sa ilalim ng kanilang Presidenteng si Johnson. Bilang kandidato sa pagka-presidente, sinabi ni Marcos na:

History shows that every nation that fell to communism owed its defeat not to foreign invasion but to disintegration grom within through the failure of     its leadership and its institutions.
The sending of combat troops will commit our country to war without     regard for the provision of our Constitution for a declaration of war, and in the     face of the express mandate in which we renounce war as an instrument of     national policy.
What South Viet Nam needs is the will to fight, which cannot be     exported.
It (Philippine-American friendship) will be served today and in the future     by Filipino leaders who act with becoming dignity and maturity as well as true     good will toward America, rather than those who miss no chance to yelp their     loyalty and manifest a canine devotion which only results in embarrassing     America no less than the Philippines before the whole world.

Makikita nating tutol ang Presidente Marcos sa labanang ito. Ngunit nang siya ay nakaupo na sa pagiging Presidente ng Pilipinas, nagulat ang lahat ng binawi ang kapahayagan niyang ito. Nagkaroon ng isang bill kung saan maaring magpadala ng tulong sa Amerika laban sa mga Viet-Cong (North Vietnam)

Maraming humusga sa kanya at naghinalang kinumbinsi siya ng Amerika upang tumulong sa labanan ng South at North Vietnam. Nagsilabasan kritiko sa porma ng dailies at weeklies na Philippine Free Press at Graphics.

Maraming kumontra sa bill ‘di lamang dahil sa pagbabagong anyo ni Marcos, ngunit, pati na rin dahil sa kahinahinalang pakay na bill. Ang argumento ng mga kumontra ay ang walang kakayanan ng ating bansa na gumastos ng milyung-milyong piso para lamang sa gera. Isa pa, hindi naman natin laban ang laban na iyon, laban ito ng Amerika. Ang iba naman ay nagsasabing kinumbinsi tayong makisali para mawaksi ang kaisipan ng ibang bansa na “labanan ng mga lahi” ang giyera sa Vietnam. Samantalang ang tanging argumento lamang ng mga sangayon ay upang hindi mahulog ang Pilipinas sa banta ng Komunismo.

Dahil sa bill na ito. nagkaroon ng dalawang panig ang Senado. Ang tinatawag na “Doves” (ang mga kontra sa Bill) at “Hawks” (ang mga sangayon sa bill). Noong una’y maraming kumontra. Ngunit dahil sa kapangyarihang mangumbinsi ng mga tao ni Marcos, nagbago ang stand ng mga “Doves” at naging “Hawks na ang mga ito. Dahil dito, naging batas ang sinabing Bill.

Ito na nga ba ang simula ng “mutual understanding” ng Amerika at Pilipinas? Hanggang sa ngayon, nakikita natin ang pangingialam ng maimpluwensiyang bansa na ito sa pamamahala sa ating mga pinuno. Nagsilbing “adviser” ng Pilipinas ang US at naging basehan ng mga batas pati na demokrasya sa bansa. Nagawa rin nating labanan ang kapwa natin asyano pala lamang sa kapakinabangan ng U.S. Kelan kaya tayo makikipaghiwalay sa kanila? Kapag lamog na ang ating katawan sa pambubugbog sa atin ng mga Dayo?

Ano sa Tingin nyo?

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s